Mijn verhaal. *PINK RIBBON* @PinkRibbon_NL

Mijn moeder had een jaar of 4/5 jaar geleden een bevolkingsonderzoek, zoals alle vrouwen. Ik was er totaal niet bezig. Zelf had ik het erg druk. Ik werkte full-time in de horeca en ging één hele dag naar school. 

Wel wist ik, dat zij dat onderzoek had. Eerst zocht ik er niks achter. Mijn moeder is verder toch wel gezond. Een aantal weken later zou de uitslag zijn. Toch voelde ik mij raar. Mijn moeder was betreft dat onderwerp ook anders. Sinds ik uit de puberteit ben (volgens mij heb ik nooit gepuberd, uit ervaring van mijn moeder) ben ik veel op mijn gevoel afgegaan. Dit heb ik wederom van mijn moeder meegekregen.

De uitslag naderde. In mijn vrije tijd (wat ik nauwelijks had) kletste ik vaak met mijn moeder, over van alles en  nog wat. Ook vroeg zij; ”Wat denk jij, van het onderzoek?”. Tjaa, wat moet ik hier nou weer op antwoorden? Ik kon niet volmondig zeggen: ”Er is niks aan de hand.” Maar ik kon ook niet zeggen dat het foute boel was. Tegen mijn moeder kon en kan ik eerlijk zijn. Ik zei; ”Ik denk wel dat er iets is, maar wat weet ik natuurlijk niet.” Dit in de zin van, er is iets niet pluis. Mijn moeder beaamde. Zij had hetzelfde gevoel.

Het was geloof ik één paar dagen voor, of de dag zelf van de uitslag. Ik was een beetje de kluts kwijt. Al mijn gevoelens van angst kropte ik op. Die dag moest ik werken. Ik voelde me een beetje zenuwachtig, gespannen en was er niet met mijn hoofd bij. Voordat de gasten binnen zouden komen. Brak ik! (ik breek pas, als ik niet meer kan.) Bij mijn manager luchtte ik mijn hart. Zij stelde mij gerust. Mocht de uitslag negatief zijn, zou ik daar vrijheid in hebben. Vervolgens moest ik weer op adem komen, mijn ogen afkoelen met ijsblokjes (ik had zulke dikke ogen van het janken) en tot mijzelf komen. Destijds mijn collega/maatje vertelde ook zijn ervaring. Dat was fijn! Die avond heb ik verder gewerkt, als normaal.

De uitslag is bekend. Ja, wij hadden gelijk. Er zaten kiestes in de borsten van mijn moeder. Wat een opluchting, wij hebben antwoord. Beter nog, het zijn goedaardige kiestes. Wat was ik en wat waren wij blij en opgelucht. Wij hadden het verlossende antwoord en het is positief!

Mijn moeder heeft nog jaarlijks controle voor haar borsten. Ik ben ook een keer mee geweest naar het ziekenhuis. Zij maken foto’s en één echo. Ook was ik er bij, toen mijn moeder een onaangekondigde punctie kreeg. (Wat naar, ik vond het enger dan haar.) Met mijn mijn moeder en haar kiestes gaat het goed. Zolang het met haar en haar kiestes goed gaat, gaat het met mij ook goed <3!

Dit verhaal wilde ik graag met jullie delen. Omdat het de maand van Pink Ribbon is. Om mij heen zijn er mensen die kampen met borstkanker, of kanker. Ook zijn er mensen die dit niet overleefd hebben. Ik weet hoe moeilijk, spannend en naar deze periode is. Probeer ondanks alles positief te blijven. Toon je emotie, krop ze niet op. Het is niet erg om te huilen, te vertellen wat je voelt. Het is niet fout! Blijf ondanks alles te lachen, grapjes te maken en sterk te blijven. Om afleiding te kweken. 

”Stay strong, positive and spread some love, to the people who’s needed.”

Heb jij ook een verhaal of gebeurtenis als deze? Als je wil mag je hem delen in de comment. Dit waardeer en respecteer ik.

xTabe,
Jorinde

Advertenties

One thought on “Mijn verhaal. *PINK RIBBON* @PinkRibbon_NL

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s